İlk Hamilelik Duygularım...

Biraz dinlenip, kendime geldiğimde; bundan sonraki 3 gün boyunca, çok fazla hareket etmemem, strese girmemem ve bol bol dinlenmem gerektiği öğütleriyle dışarı çıktım. 15 günün sonunda ise, embriyoların rahimde tutunup tutunmadığı yani hamileliğin oluşup oluşmadığının kontrolu için kan testi yaptıracaktım. Muhsin ile birlikte, hastahaneden ayrılırken " Çok şükür bu işlem de bitti, biz üstümüze düşeni yaptık, bundan sonrası kısmet işi " diye düşünüyorduk. Nihayet 15 gün geçti. Bu süre zarfında, kendimi bebek olayına fazla kaptırmamaya çalıştım, sonradan çok üzülmemek adına... Buna rağmen, İspanyolca öğrenmek için gittiğim "Cervantes Enstitüsü"nden, ders arası, koşar adımlarla, sabah erkenden verdiğim kan testimin sonucunu almak için Alman Hastanesi'nin yolunu tuttum. Zarfı elime aldığımda, duyduğum heyecanı hayatım boyunca unutmam mümkün değil. "Beta CGH" seviyemin "254" olduğunu okudum. Açıklamalardan hamile olduğum hissine kapılıyor ama emin de olamıyordum. Nihayet, doktorum Mehmet Ali Bey'in yanına gittim. O da sonucu almıştı ve bana müjdeli haberi verdi. Sevincimi anlatamam, inanmak istiyor, ancak sonradan "bir yanlışlık oldu, esas değerler bunlar değil" gibi saçma düşüncelere kapılıyor, çok da sevinmek istemiyordum. Doktora bir kaç kez " sonuçtan emin misiniz, gerçekten hamilemiyim, herkese soyleyebilirmiyim " diye sorduktan ve gerekli ilaç kullanımlarını aldıktan sonra, hastahaneden çıktım. İlk işim, eşime haber vermek oldu. İlk duyduğunda, O da inanamadı. Her ikimiz için de büyük sürpriz olmuştu gerçekten. Biz, kendimizi çok kaptırmamak, sonradan da üzülmemek adına, olumsuz habere, olumlu haberden daha çok hazırlanmıştık. Sonra da anneme haber verdim ve diğer sevdiklerime. 15 gün sonraki randevumuzda, bebeğimizin kalp atışlarını duyacaktık. İşte, o günden sonra, asıl bekleme süreci başlıyordu. Normal yolla hamile kalan anneler, hamileliklerinin farkına bile varmadan; ilk kontrollerinde, kendilerini 1 aylık, 1,5 aylık hamile bulurlar. Bizler içinse, durum çok farklı. Belli bir tedavi surecinden geçerek gebe kamışsanız; her gün, bir ömür gibi gelir size. Çünkü biten her gün, verdiğiniz emeğin karşılığında aldığınız bir ödüldür, sizi bebeğinize daha yaklaştıran...Artık, telefonlarımız daha sık çalar olmuştu. Arkadaşlarımla, bu güzel haber üzerine sohbet ediyor; yapabilsem, sevincimi tüm dünyayla paylaşmak istiyordum. 15 gün içinde, "Beta CGH" düzeyinin düzenli yükselip yükselmediğini kontrol etmek için, 2 kez daha kan tahlili yaptırdım. Hamile olduğumu bilsem de, yine de, içimde hep bir korku vardı. Bu yüzden, her sonuç beni daha da bir rahatlatıyordu. Sonunda, 15 gün geçti. İlk ultrason kontrolümüzde, bizi bir sürpriz daha bekliyordu. Bir bebeğimiz olmasını beklerken, 2 tane bebeğimiz olacaktı. "Beta CGH" seviyemin yüksekliği nedeniyle, internette bir kaç yerde, ikiz olabilecekleri bilgisini okumuştum. Ancak doktorum bu konuda bir şey söylemediğinden, aramızda hep bir bebek üzerine konuşuyorduk. Allahım, ilk kalp atışlarını duymak; insanın içinde 2 tane hayat yeşerdiğini bilmek, ne güzel bir duygu. Biz kadınlar çok şanslıyız. Doğanın bize lütfettiği bu hediye için, her zaman şükretmeliyiz. İlk 3 ay "düşük" tehlikesini sürekli hissettim içimde. Sonrasındaki rutin kontroller, iğneler, ilaçlar, kontrole gideceğim günler için "gün saymalar"...Zaman daha kolay geçti sanki. Aldığım ilaç ve günde 4 adet "progesteron " iğnesi sayesinde, ilk 4 ay çok fazla kilo aldım ve 62 kilodan birdenbire 78 kiloya çıktım. Vücudumun çok kısa sürede bu kadar ağırlaşmasıyla, hamileliğimin çok erken döneminde, bacaklarımda kramplar oluşmaya başladı. Bu konuda, sizlere küçük bir tüyo verebilirim. Her nekadar, kramplar için kalsiyum ve magnezyum hapları önerilse de; ayrıca, "B" kompleksi vitaminleri almayı ihmal etmeyin. Zira, bana çok iyi geldi. Hamileliğimin yaz dönemine denk gelmesini bir şans olarak değerlendiriyor; her gün bol bol yürüyor, olabildiğince denize giriyor ve yüzüyordum. Ta ki, 22.haftada gittiğimiz doktor kontrolüne dek....